چه روزها که یک به یک غروب شد، نیامدی
چه بغضها که در گلو رسوب شد، نیامدی
خلیلِ آتشین سخن ، تبربه دوشِ بت شِکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد، نیامدی
از ابتدای هفته ام در انتظار جمعه ام
به جمعه صبح و ظهر،نه،غروب شد نیامدی
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم آذر 1383ساعت 16:50 توسط پریناز
|
که در درون ما موج می زند و این دریای خروشان احساس بدنبال راهی میگرددتاموجهای سرکش خود را آرام کند و فرونشاندودراین هنگام است که واژه ها به سراغ انسان می آیند واین سیل شروع به طغیان می کند. واژه ها همچون امواجی که بر کناره های ساحل هجوم می آورند برسینه کاغذ هجوم می آورند وخود را به نمایش می گذارند.